 |
||
| HOME |  |
Contact
| Zoeken | Tell a friend |  Geef je mening
|
| THEMA’S | |
Actief en Sociaal | Werk en Inkomen | Wonen en Zorg | |
Actief en Sociaal
Interviews |
|
 Nieuws |
|
|
|
 Onderzoeken |
|
|
|
 Initiatieven |
|
|
|
Interview - Actief en Sociaal
Kees Schuyt is van mening dat het model van collectivering van onze verzorgingsstaat op te veel terreinen is toegepast en dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen welzijn, ook ouderen.
“De verzorgingsstaat was urgent voor pensioenen en ziektekosten, maar het is de vraag in hoeverre collectivering en staatsverantwoordelijkheid ook nodig waren voor bijvoorbeeld culturele en welzijnsvoorzieningen. Mijn welzijnsvisie is dat iedereen voor zijn eigen welzijn verantwoordelijk is, ook ouderen. Welzijn is weerstand overwinnen, maar wie zijn welzijnsvoorzieningen door de overheid laat creëren, leert zijn hindernissen niet overwinnen. Op de kern van de verzorgingsstaat – de AOW, de ziektekostenverzekeringen, de financiering van noodzakelijke scholing – heb ik geen kritiek. Maar ik heb wel kritische kanttekeningen bij de expansie van de verzorgingsstaat. De collectivering is toegepast op gebieden waar niet gecollectiveerd kan of hoeft te worden, zoals welzijn. Met als onvoorzien gevolg dat het eigen initiatief is verarmd en vervaagd. Mensen kijken nu in eerste instantie naar de staat in plaats van naar zichzelf. Als de participatiemaatschappij er op gericht is die ondernemende geest weer terug te krijgen, dan ben ik er erg voor. Maar ik ben als socioloog niet al te optimistisch dat het zal lukken het gebrekkige particuliere initiatief nieuw leven in te blazen
De samenleving bevindt zich op een omslagpunt, van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij. Een goede ontwikkeling volgens Schuyt, met kanttekeningen.
Ik sta wel achter de participatiemaatschappij als die het doel heeft het particulier initiatief te stimuleren. Maar we moeten oppassen dat de roep om individuele verantwoordelijkheid niet dient om een flink aantal bezuinigingen mogelijk te maken met verslechtering van de participatie als gevolg. Waar mensen vroeger recht hadden op bepaalde voorzieningen, zijn zij nu dankzij de Wmo overgeleverd aan de discretie van de gemeente. Er zijn rechten afgenomen, dat is duidelijk.
Maar tegelijkertijd zijn sommige rechten onzin. Zo is Nederland een fietsland, we hebben altijd al voor ons eigen vervoermiddel gezorgd. Het recht op fietsen gaan we niet collectiveren. Die gedachten moeten we doortrekken: ook op latere leeftijd moeten we voor ons eigen vervoermiddel zorgen, ook als dat een scootmobiel is. Meer individuele verantwoordelijkheid en minder een appèl doen op de gemeente is een goede ontwikkeling. Maar de kern van de verzorgingsstaat, het opvangen van de zwakkeren, is nog altijd relevant en moet behouden blijven. Ik bepleit maatwerk en selectiever omgaan met door de overheid gegarandeerde rechten. We moeten er voor waken dat we het kind met het badwater weggooien. De participatiemaatschappij is namelijk geen tegenstelling van de verzorgingsstaat, maar een natuurlijke vervolgfase.
Dit is een fragment van een uitgebreid interview in het jubileumnummer van Geron, tijdschrift over ouder worden en maatschappij (4/2008).
bron: Geron
'We betalen zelf onze fietsen, waarom dan niet de eigen scootmobiel?'
Kees Schuyt (66), socioloog, jurist, columnist en lid van de Raad van State.Kees Schuyt is van mening dat het model van collectivering van onze verzorgingsstaat op te veel terreinen is toegepast en dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen welzijn, ook ouderen.“De verzorgingsstaat was urgent voor pensioenen en ziektekosten, maar het is de vraag in hoeverre collectivering en staatsverantwoordelijkheid ook nodig waren voor bijvoorbeeld culturele en welzijnsvoorzieningen. Mijn welzijnsvisie is dat iedereen voor zijn eigen welzijn verantwoordelijk is, ook ouderen. Welzijn is weerstand overwinnen, maar wie zijn welzijnsvoorzieningen door de overheid laat creëren, leert zijn hindernissen niet overwinnen. Op de kern van de verzorgingsstaat – de AOW, de ziektekostenverzekeringen, de financiering van noodzakelijke scholing – heb ik geen kritiek. Maar ik heb wel kritische kanttekeningen bij de expansie van de verzorgingsstaat. De collectivering is toegepast op gebieden waar niet gecollectiveerd kan of hoeft te worden, zoals welzijn. Met als onvoorzien gevolg dat het eigen initiatief is verarmd en vervaagd. Mensen kijken nu in eerste instantie naar de staat in plaats van naar zichzelf. Als de participatiemaatschappij er op gericht is die ondernemende geest weer terug te krijgen, dan ben ik er erg voor. Maar ik ben als socioloog niet al te optimistisch dat het zal lukken het gebrekkige particuliere initiatief nieuw leven in te blazen
De samenleving bevindt zich op een omslagpunt, van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij. Een goede ontwikkeling volgens Schuyt, met kanttekeningen.
Ik sta wel achter de participatiemaatschappij als die het doel heeft het particulier initiatief te stimuleren. Maar we moeten oppassen dat de roep om individuele verantwoordelijkheid niet dient om een flink aantal bezuinigingen mogelijk te maken met verslechtering van de participatie als gevolg. Waar mensen vroeger recht hadden op bepaalde voorzieningen, zijn zij nu dankzij de Wmo overgeleverd aan de discretie van de gemeente. Er zijn rechten afgenomen, dat is duidelijk.
Maar tegelijkertijd zijn sommige rechten onzin. Zo is Nederland een fietsland, we hebben altijd al voor ons eigen vervoermiddel gezorgd. Het recht op fietsen gaan we niet collectiveren. Die gedachten moeten we doortrekken: ook op latere leeftijd moeten we voor ons eigen vervoermiddel zorgen, ook als dat een scootmobiel is. Meer individuele verantwoordelijkheid en minder een appèl doen op de gemeente is een goede ontwikkeling. Maar de kern van de verzorgingsstaat, het opvangen van de zwakkeren, is nog altijd relevant en moet behouden blijven. Ik bepleit maatwerk en selectiever omgaan met door de overheid gegarandeerde rechten. We moeten er voor waken dat we het kind met het badwater weggooien. De participatiemaatschappij is namelijk geen tegenstelling van de verzorgingsstaat, maar een natuurlijke vervolgfase.
Dit is een fragment van een uitgebreid interview in het jubileumnummer van Geron, tijdschrift over ouder worden en maatschappij (4/2008).
bron: Geron
 |
|
Links |
|
|
|
| -› | Geron, tijdschrift over ouder worden en samenleving |
|
|
› archief
| Verpleegkundigen en verzorgenden belemmerd bij geven goede zorg › Lees meer |
|
| Stelling: Een mens met beperkingen is niet echt autonoom. Niet hijzelf, maar de samenleving maakt keuzes voor hem. › Praat mee |
|
| Continuering 55plusloonwijzer › Lees meer |
|
| Beter therapie dan medicijnen voor ouderen met een angststoornis › Lees meer |
|
