 |
||
| HOME |  |
Contact
| Zoeken | Tell a friend |  Geef je mening
|
| THEMA’S | |
Actief en Sociaal | Werk en Inkomen | Wonen en Zorg | |
Actief en Sociaal
Interviews |
|
 Nieuws |
|
|
|
 Onderzoeken |
|
|
|
 Initiatieven |
|
|
|
Interview - Actief en Sociaal
 14 Interview foto Terpstra(1).jpg)
Doekle Terpstra gelooft sterk in het leven lang leren. Hij beziet educatie in een breed verband en het leven als een continu leerproces. Tenminste, als we met een open blik in het leven staan. Maar de echte doorbraak in het leven lang leren is volgens hem nog niet gemaakt. "De gedachte is nog niet opgenomen in de mindset van de samenleving. We hebben met z’n allen daarin nog wel een slag te slaan," zegt hij in Geron, tijdschrift over ouder worden en samenleving.
Doekle Terpstra vindt dat ouderen in een geweldig emancipatieproces zitten. In de jaren tachtig stimuleerden we ouderen nog om maximaal gebruik te maken van sociale regelingen. We was volstrekt not done om te verwachtten dat een vutter nog actief zou zijn in de samenleving. Met alle gevolgen vandien.
Uittreding was de weg naar isolement, vervreemding en eenzaamheid. En kapitaalvernietiging, we deden geen beroep meer op het enorm maatschappelijk potentieel dat er was. Dat is niet alleen economisch niet slim, maar ook principieel verkeerd. Ik koester het beeld dat ieder mens uniek is en ongelofelijke talenten heeft. Mensen kunnen en willen heel veel, maar ons maatschappelijk systeem ontkende en verwaarloosde dat. Gelukkig hebben we onze les geleerd en onze sociale zekerheid gekanteld naar participatie en activiteit. Ik geloof dat we in dat opzicht door het dieptepunt van de parabool zijn gegaan. Voor de vanzelfsprekendheid van uittreding is een andere vanzelfsprekendheid teruggekomen. Mensen denken nu na over hoe zij betrokken kunnen blijven en maken, gebaseerd op hun individuele situatie en omstandigheden, een afweging. Het antwoord is niet meer vanzelfsprekend de collectieve uittreedroute. We dagen ouderen nu ook uit hun bijdrage te blijven leveren aan het grote geheel. Dat vind ik een buitengewoon positieve ontwikkeling. Ondermeer omdat het ons beeld van ouderen flink heeft veranderd.
Daarbij gaat het volgens Terpstra niet om een soort utiliteitsdenken gericht op economisch rendement.
Het economisch rendement van participerende ouderen is een prettige bijkomstigheid, maar daar gaat het niet om. Het gaat om de geweldige sociale functie van participatie; voorkoming van isolement en vervreemding, generaties met elkaar verbinden, mensen bij het groter geheel betrokken houden, zorgen dat mensen in hun kracht blijven en vertrouwen behouden in hun eigen potentieel. Dat is veel principiëler dan economisch rendement. Mensen zo veel mogelijk laten participeren levert aan alle kanten winst op. Dat is een volkomen ander beeld dan ik vijfentwintig jaar geleden had. Fascinerend hoe ik als mens blijf leren, het leven als permanente ontdekking.
Volgens Terpstra is het 'leven lang leren' een diffuus bergrip. We willen het graag institutionaliseren, maar uiteindelijk gaat het ook om een bepaalde mindset. Het heeft niet alleen te maken met kennis, maar ook en vooral met een bepaalde levenshouding.
Toch moet er volgens Terpstra nog veel gebeuren rondom het leven lang leren.
De echte doorbraak in het leven lang leren hebben we nog niet gemaakt. We vullen tal van congressen met de vraag hoe we het moeten vormgeven en faciliteren, zonder goed antwoord te vinden. Het moet nog in de mindset van het land worden opgenomen. Want we kunnen het leven lang leren wel in CAO’s opnemen en laten bevorderen door werkgeversorganisaties, het onderwijs en de vakbeweging. Maar we kunnen de individuele keuze niet sturen, het is aan mensen zelf of zij aangereikte mogelijkheden oppakken.
Dit is een kort fragment van een uitgebreid interview in het julinummer van Geron, tijdschrift over ouder worden en maatschappij (2/2009).
bron: Geron, tijdschrift over ouder worden en samenleving
Een leven lang leren als levenshouding
Doekle Terpstra (53 jaar), voorzitter van de HBO-raadDoekle Terpstra gelooft sterk in het leven lang leren. Hij beziet educatie in een breed verband en het leven als een continu leerproces. Tenminste, als we met een open blik in het leven staan. Maar de echte doorbraak in het leven lang leren is volgens hem nog niet gemaakt. "De gedachte is nog niet opgenomen in de mindset van de samenleving. We hebben met z’n allen daarin nog wel een slag te slaan," zegt hij in Geron, tijdschrift over ouder worden en samenleving. Doekle Terpstra vindt dat ouderen in een geweldig emancipatieproces zitten. In de jaren tachtig stimuleerden we ouderen nog om maximaal gebruik te maken van sociale regelingen. We was volstrekt not done om te verwachtten dat een vutter nog actief zou zijn in de samenleving. Met alle gevolgen vandien.
Uittreding was de weg naar isolement, vervreemding en eenzaamheid. En kapitaalvernietiging, we deden geen beroep meer op het enorm maatschappelijk potentieel dat er was. Dat is niet alleen economisch niet slim, maar ook principieel verkeerd. Ik koester het beeld dat ieder mens uniek is en ongelofelijke talenten heeft. Mensen kunnen en willen heel veel, maar ons maatschappelijk systeem ontkende en verwaarloosde dat. Gelukkig hebben we onze les geleerd en onze sociale zekerheid gekanteld naar participatie en activiteit. Ik geloof dat we in dat opzicht door het dieptepunt van de parabool zijn gegaan. Voor de vanzelfsprekendheid van uittreding is een andere vanzelfsprekendheid teruggekomen. Mensen denken nu na over hoe zij betrokken kunnen blijven en maken, gebaseerd op hun individuele situatie en omstandigheden, een afweging. Het antwoord is niet meer vanzelfsprekend de collectieve uittreedroute. We dagen ouderen nu ook uit hun bijdrage te blijven leveren aan het grote geheel. Dat vind ik een buitengewoon positieve ontwikkeling. Ondermeer omdat het ons beeld van ouderen flink heeft veranderd.
Daarbij gaat het volgens Terpstra niet om een soort utiliteitsdenken gericht op economisch rendement.
Het economisch rendement van participerende ouderen is een prettige bijkomstigheid, maar daar gaat het niet om. Het gaat om de geweldige sociale functie van participatie; voorkoming van isolement en vervreemding, generaties met elkaar verbinden, mensen bij het groter geheel betrokken houden, zorgen dat mensen in hun kracht blijven en vertrouwen behouden in hun eigen potentieel. Dat is veel principiëler dan economisch rendement. Mensen zo veel mogelijk laten participeren levert aan alle kanten winst op. Dat is een volkomen ander beeld dan ik vijfentwintig jaar geleden had. Fascinerend hoe ik als mens blijf leren, het leven als permanente ontdekking.
Volgens Terpstra is het 'leven lang leren' een diffuus bergrip. We willen het graag institutionaliseren, maar uiteindelijk gaat het ook om een bepaalde mindset. Het heeft niet alleen te maken met kennis, maar ook en vooral met een bepaalde levenshouding.
Toch moet er volgens Terpstra nog veel gebeuren rondom het leven lang leren.
De echte doorbraak in het leven lang leren hebben we nog niet gemaakt. We vullen tal van congressen met de vraag hoe we het moeten vormgeven en faciliteren, zonder goed antwoord te vinden. Het moet nog in de mindset van het land worden opgenomen. Want we kunnen het leven lang leren wel in CAO’s opnemen en laten bevorderen door werkgeversorganisaties, het onderwijs en de vakbeweging. Maar we kunnen de individuele keuze niet sturen, het is aan mensen zelf of zij aangereikte mogelijkheden oppakken.
Dit is een kort fragment van een uitgebreid interview in het julinummer van Geron, tijdschrift over ouder worden en maatschappij (2/2009).
bron: Geron, tijdschrift over ouder worden en samenleving
 |
|
Links |
|
|
|
| -› | Geron, tijdschrift over ouder worden en samenleving |
|
|
› archief
| Verpleegkundigen en verzorgenden belemmerd bij geven goede zorg › Lees meer |
|
| Stelling: Een mens met beperkingen is niet echt autonoom. Niet hijzelf, maar de samenleving maakt keuzes voor hem. › Praat mee |
|
| Continuering 55plusloonwijzer › Lees meer |
|
| Beter therapie dan medicijnen voor ouderen met een angststoornis › Lees meer |
|
